उर्मिला

   जाण्यास वेळी तुझ्या
   श्रृंगार सारा करूनी
   आसवे नयनात दडपून
   खिडकितच राहिली उभी

   सेवा करावी भ्राताची
   विचार सोडून माझा
   हाच हेतू आत ठेऊन
   मनातून उतरले तुझ्या

   हा कसला राज थाट
   हे कसले सुख-वैभव
   आभूषणाने वचनांच्या
   तुझ्या, नटून मी सदैव

   तुला दूर पाठवून, मी
   काळजावर दगड ठेवले
   तू तर लढला असुरांशी
   मी इथे स्वतःशीच लढले

   भोगतो जरी वनवास तू
   मलाच ही सजा आहे
   प्रेमाच्याच नावावर
   प्रेमाचाच त्याग आहे